Radecz
O Radeczu

Wieś ulicówka położona na Wysoczyźnie Rościsławickiej, ok. 3 km na północ od Brzegu Dolnego.

Pierwsza wzmianka źródłowa na temat wsi pojawiła się w 1301 roku, pod nazwą Siffridi Villa oraz Siversdorf. Wtedy to książę głogowski sprzedał las koło Urazu klasztorowi lubiąskiemu, rozdzielając go tak, że łąki sąsiednie otrzymały wsie, m. in. wieś Radecz.

W 1305 roku wieś wymieniona w Księdze fundacyjnej biskupstwa wrocławskiego pod nazwą Siffridi Villa. Wieś posiadała 17 łanów ziemi, była to wieś nie duża.

W 1308 roku wieś należy do rycerza Merbota von Haugwitz.

W 1350 roku wieś należy do klasztoru lubiąskiego, w 1774 roku do zakonu jezuitów, a od 1800 roku do właścicieli Brzegu Dolnego.

W 1353 roku Księga krajowa księstwa wrocławskiego wymienia miejscowość Radecz wraz z kościołem. Kościół pw. Matki Bożej Dziew. posiadał 2 łany ziemi. Wieś była lokowana na prawie niemieckim i posiadała kościół , sołtys posiadał 2 łany (wolne), natomiast chłopi posiadali po 1 łanie ziemi, których było 12. Obecny neogotycki kościół wzniesiony w 1891 roku.

Do 1794 roku we wsi nie było szkoły, dzieci uczęszczały do szkoły w Warzynie. Proboszcz z Warzynia postarał się o pierwszą szkołę we wsi. W 1795 roku nauczyciel w szkole otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 12 talarów rocznie, 3 korce oraz 4 miary zboża. Budynek szkoły znajdował się na terenie plebani, stoi tam do dzisiaj. W 1844 roku we wsi znajdowało się 53 domy, folwark , kościół katolicki filialny, połączony z kościołem w Warzyniu, oraz katolicka szkoła.

Nazwa niemiecka wsi do 1945 roku, Seifersdorf.

Majcher R., Warzyń, Jodłowice, Radecz zarys historii miejscowości, zabytki, Wrocław 1976. (maszynopis)

Kozioł I., Załęski J., Inwentaryzacja krajoznawcza województwa wrocławskiego, Miasto i gmina Brzeg Dolny, Zeszyt 14, Wrocław 1992.